Ana menüyü aç

TürkçeDüzenle

SöylenişDüzenle

  • IPA: ˈgyn
  • Heceleme: gün

KökenDüzenle

Eski Türkçe kün

Düzenle

gün (belirtme hâli günü, çoğulu günler) -nü

  1. (zaman) Güneş'in Dünya çevresinde bir tur atması neticesinde geçen zaman
  2. Güneş ışığı
  3. gündüz
    Bütün gün yanında kalırdım. - A. Ağaoğlu
  4. yer yuvarlağının kendi ekseni etrafında kez dönmesiyle geçen 24 saatlik süre
    Kız kardeşi üç yıl, bir gün olsun canı sıkılmadan yaşadı Tatvan'da. - N. Cumalı
  5. içinde bulunulan zaman
    Aylıkları, günün ihtiyaçları karşısında devede kulak gibi kalıyordu. - R. N. Güntekin
  6. sıra, zaman
    Ama şu son günlerde büyük bir ilerleme olmuştu kadında. - A. Kulin
  7. (zaman) çağ, devir
  8. iyi yaşanmış zaman
    Zavallı gün görmedi.
  9. (zaman) bayram niteliğinde özel gün
    Bugün Fransızların günü imiş.
  10. belirli günlerde ev hanımlarının misafir ağırlamak için yaptıkları toplantı
    Yarın Ayşe Hanım'ın günü.
  11. tarih
  12. (gök bilimi) Güneş

ÇekimlemeDüzenle

Üst kavramlarDüzenle

Alt kavramlarDüzenle

DeyimlerDüzenle

Sözcük birliktekikleriDüzenle

Türetilmiş kavramlarDüzenle

ÇevirilerDüzenle

Ek okumalarDüzenle

KaynakçaDüzenle

  • Türk Dil Kurumu: "gün"

AtasözleriDüzenle


AzericeDüzenle

Düzenle

gün

  1. (zaman) gün

GagavuzcaDüzenle

KökenDüzenle

Eski Türkçe kün

Düzenle

gün

  1. (zaman) gün

KaynakçaDüzenle

  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki

TürkmenceDüzenle

KökenDüzenle

Eski Türkçe kün

Düzenle

gün

  1. (zaman) gün

KaynakçaDüzenle

  • KÚNOS, Dr. Ignaz (1902). Şeyh Süleyman Efendi, Çağatayca-Osmanlıca Sözlük. Budapeşte: Section Orientale de la Société Ethnographique Hongroise.