TürkçeDüzenle

KökenDüzenle

Osmanlı Türkçesi الله‎, o da Arapça (llāh). (Bir görüşe göre Arapça belirli tanımlık olan el edatı ve tanrı mânâsına gelen ilâh kelimesinin birleşmesiyle ortaya çıkmıştır. Daha çok yabancı yazarların gösterdiği bir temayüle göre Allah lafzı, Câhiliye Devri Arapları’nın putlarından olan el-Lât (اللات) veya Ârâmîce elâhâ (الاها) kelimelerinden alınmıştır.[1] Allah inancı dışındaki inançlara bağlı olanlar, Arapça konuşurken başka başka varlıklar veya putlar için ilâh kelimesini kullanabilmektedir. Allah ise bir özel isim olarak sadece İslâm inancındaki tek ve eşi benzeri olmayan yaratıcıyı ifade etmek üzere kullanılması bakımından ilâh kelimesinden farklıdır.)

SöylenişDüzenle

Özel adDüzenle

Allah (belirtme hâli Allah'ı)

  1. (İslâm) İslamiyete göre eşi benzeri olmayan tek yaratıcı
    De ki: "Allah Ehad'dır. Allah Samet'tir. Hiç kimse ondan doğmamış ve o doğrulmamıştır. Eşi benzeri olmayan ilahtır."[2]

ÇekimlemeDüzenle

Eş anlamlılarDüzenle

Üst kavramlarDüzenle

AtasözleriDüzenle

DeyimlerDüzenle

Kelime birliktelikleriDüzenle

Türetilmiş kavramlarDüzenle

ÇevirilerDüzenle

KaynakçaDüzenle

  1. İslâm Ansiklopedisi, Allah maddesi
  2. İhlâs Sûresi, Kur'ân-ı Kerîm (112): 1-4

Ek okumalarDüzenle

AlmancaDüzenle

KökenDüzenle

Arapça الله(el-lāh)

SöylenişDüzenle

Özel adDüzenle

Allah e (tamlayan hâli Allahs, çoğulu yok)

  1. (İslâm) Allah

AzericeDüzenle

KökenDüzenle

Arapça (llāh).

SöylenişDüzenle

  • Heceleme: Al‧lah

Özel adDüzenle

Allah

  1. (İslâm) Allah, Hak

İsveççeDüzenle

KökenDüzenle

Arapça (llāh).

SöylenişDüzenle

  • Heceleme: Al‧lah

Özel adDüzenle

Allah g

  1. (İslâm) Allah

NorveççeDüzenle

KökenDüzenle

Arapça (llāh).

SöylenişDüzenle

  • Heceleme: Al‧lah

Özel adDüzenle

Allah e

  1. (İslâm) Allah