Disambig.svg Ayrıca bakınız: Emir, emír

TürkçeDüzenle

SöylenişDüzenle

IPA(anahtar): eˈmiɾ, emiɾˈleɾ
Heceleme: e‧mir

KökenDüzenle

Arapça أمرٌ

Düzenle

emir (belirtme hâli emiri, çoğulu emirler) -ri

  1. buyruk, ferman, komut, talimat
    Asker, ancak üst amirinden emir alır.
  2. istek
    İkide birde dönüp benden bir emrim olup olmadığını soruyordu. - Y. K. Karaosmanoğlu
  3. (meyveler) Orta Anadolu'da şarap yapımı için üretilen, orta kalın kabuklu, beyaz renkli, kısa ve karışık budanan bir tür üzüm

ÇekimlemeDüzenle

Sözcük birliktelikleriDüzenle

Türetilmiş kavramlarDüzenle

ÇevirilerDüzenle

KaynakçaDüzenle

  • Türk Dil Kurumu: "emir"

GagavuzcaDüzenle

KökenDüzenle

Arapça أمرٌ

Düzenle

emir

  1. emir

KaynakçaDüzenle

  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki

TürkmenceDüzenle

KökenDüzenle

Arapça أمر

Düzenle

emir

  1. emir

KaynakçaDüzenle

  • Atacanov, Ata (1922). Türkmendolu Yir Sözlüğü.