TürkçeDüzenle

KökenDüzenle

Osmanlı Türkçesi ناموس‎, o da Arapça نَامُوس(nāmūs) kelimesinden gelmektedir.

SöylenişDüzenle

Düzenle

namus (belirtme hâli namusu, çoğulu namuslar)

  1. bir toplum içinde ahlâk kurallarına karşı beslenen bağlılık
    Fakat durup dururken, kendi yağıyla kavrulan bir genç kız namusuna bu kadar namussuzca iftira olur mu? - Etem İzzet Benice
  2. doğruluk, dürüstlük
    Liyakat ve namusa dayanan zenginliğe düşman değilim. - Mehmet Kaplan
  3. iffet

Üst kavramlarDüzenle

Alt kavramlarDüzenle

DeyimlerDüzenle

Kelime birliktelikleriDüzenle

Türetilmiş kavramlarDüzenle

ÇevirilerDüzenle

KaynakçaDüzenle

Ek okumalarDüzenle

AzericeDüzenle

Düzenle

namus

  1. ırz
  2. namus

TatarcaDüzenle

Düzenle

namus

  1. namus