tabiat

TürkçeDüzenle

SöylenişDüzenle

Heceleme: ta‧bi‧at

KökenDüzenle

Arapça طَبِيعَة (ar) (ṭabīʿa)

Düzenle

tabiat (belirtme hâli tabiatı, çoğulu tabiatlar) -tı

  1. (doğa bilimi) kendi kaidelerine göre devamlı gelişen, değişen canlı, doğa, natür
    İnsan zekâsı tabiatın içinde değil, tabiatın yanında ayrı bir kuvvettir. - A. Haşim
  2. doğal özellik
    Arazinin tabiatı.
  3. huy, karakter
    Mağrur, bazen zalim olacak kadar hiddetli, bazen çok müşfik ve hassas bir tabiattadır. - A. H. Çelebi
  4. güzeli ayırma melekesi
    Abdi Bey, tabiat sahibi, altıncı kat terasında böyle bir bahçe tanzimi, doğrusu takdire şayan. - A. İlhan
  5. insanın büyük abdest bozma kolaylığı veya zorluğu

Eş anlamlılarDüzenle

DeyimlerDüzenle

ÇevirilerDüzenle

GagavuzcaDüzenle

Düzenle

tabiat

  1. (doğa bilimi) tabiat

Kırım TatarcasıDüzenle

Düzenle

tabiat

  1. (doğa bilimi) tabiat

ÖzbekçeDüzenle

Düzenle

tabiat

  1. (doğa bilimi) tabiat