Disambig.svg Ayrıca bakınız: köyün

TürkçeDüzenle

SöylenişDüzenle

IPA(anahtar): /ko.ˈjun/
Heceleme: ko‧yun

Köken 3Düzenle

Osmanlı Türkçesi قویون(koyun) sözcüğünden, o da Eski Türkçe 𐰸𐰆𐰪(q̊¹uń) sözcüğünden devralındı.

Düzenle

koyun (belirtme hâli koyunu, çoğulu koyunlar) -nu

koyun hakkında Türkçe Vikipedi'de ansiklopedik bilgi bulabilirsiniz.
 
Koyunlar
  1. (boynuzlugiller, evcil hayvanlar) geviş getirenlerden, eti, sütü, yapağısı ve derisi için yetiştirilen evcil hayvan
  2. (mecaz) verilen buyruklara uyan, kendi kişiliğini gösteremeyen kişi
ÇekimlemeDüzenle
Bilimsel adıDüzenle
Üst kavramlarDüzenle
DeyimlerDüzenle
Türetilmiş kavramlarDüzenle
ÇevirilerDüzenle

KaynakçaDüzenle

AtasözleriDüzenle

Düzenle

koyun

  1. koy (ad) sözcüğünün çekimi:
    1. tamlayan tekil
    2. ikinci tekil şahıs iyelik tekil

Düzenle

koyun

  1. koyu (ad) sözcüğünün ikinci tekil şahıs iyelik tekil çekimi

Düzenle

koyun (belirtme hâli koynu, çoğulu koyunlar)

  1. kollar arası, kucak
    Ninem bizde bulunduğu zamanlar onun koynundan başka bir yerde yattığımı hiç bilmem. — Y. K. Karaosmanoğlu
  2. (giyim) göğüsle giysi arası
    Kesesini koynunda taşır.
  3. (mecaz) koruyucu, şefkatli çevre
    Hepimiz bu yurdun koynunda yetiştik.
ÇekimlemeDüzenle
Eş anlamlılarDüzenle

Köken 5Düzenle

koy + -un

EylemDüzenle

koyun

  1. koymak (eylem) sözcüğünün dilek-emir kipi basit ikinci çoğul şahıs olumlu çekimi
EylemDüzenle

GagavuzcaDüzenle

KökenDüzenle

Eski Türkçe 𐰸𐰆𐰪(q̊¹uń) sözcüğünden

Düzenle

koyun

  1. (boynuzlugiller) koyun