TürkçeDüzenle

Köken 1Düzenle

Osmanlı Türkçesi إِذِن‎, o da Arapça إِذْن(ʾiẕn)

SöylenişDüzenle

Heceleme: i‧zin

Düzenle

izin (belirtme hâli izini, çoğulu izinler)

  1. bir şey yapmak için alınan veya verilen hürriyet, icazet, mezuniyet, müsaade, ruhsat
    Ben dahî başka bir diyara gitmek için izin talep ederim. - A. Kabaklı
  2. bir kimseye çalıştığı yerce verilen tatil
    Senelik iznini kullanıyor.
ÇekimlemeDüzenle
ÇevirilerDüzenle

Sözcük birliktelikleriDüzenle

Türetilmiş kavramlarDüzenle

Köken 2Düzenle

iz + -in

Düzenle

izin

  1. iz (ad) sözcüğünün tamlayan tekil, ikinci tekil şahıs iyelik tekil çekimi

Ek okumalarDüzenle

KaynakçaDüzenle

  • Türk Dil Kurumu: "izin"

AzericeDüzenle

KökenDüzenle

Arapça إِذْن(ʾiẕn)

Düzenle

izin

  1. izin

GagavuzcaDüzenle

KökenDüzenle

Arapça إِذْن(ʾiẕn)

Düzenle

izin

  1. izin

KaynakçaDüzenle

  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki