Disambig.svg Ayrıca bakınız: Kim

TürkçeDüzenle

KökenDüzenle

Osmanlı Türkçesi كيم‎.

SöylenişDüzenle

IPA(anahtar): ˈkim
Heceleme: kim

AdılDüzenle

kim

  1. (belgisiz adıl): "Hangi kişi?" manasında cümlede, özne, tümleç, nesne, yüklem görevinde kullanılan bir sözcük
    Kim sesini çıkarırsa karşısında beni bulur. - H. Z. Uşaklıgil

ÇekimlemeDüzenle

ÇevirilerDüzenle

KaynakçaDüzenle

AtasözleriDüzenle

AzericeDüzenle

AdılDüzenle

kim

  1. kim

GagavuzcaDüzenle

KökenDüzenle

Eski Türkçe

AdılDüzenle

kim

  1. kim

LiviceDüzenle

Sayı adıDüzenle

kim

  1. on

Min Nan diliDüzenle

Düzenle

kim

  1. (elementler, metaller, soy metaller) altın, kızıl

TatarcaDüzenle

Ön adDüzenle

kim

  1. eksik, kem

TürkmenceDüzenle

AdılDüzenle

kim

  1. bazısı, kimisi
  2. kim, ne

KaynakçaDüzenle

  • Atacanov, Ata (1922). Türkmendolu Yir Sözlüğü.