Disambig.svg Ayrıca bakınız: søn

TürkçeDüzenle

KökenDüzenle

Osmanlı Türkçesi صوڭ‎ sözcüğünden devralındı.

SöylenişDüzenle

  • Heceleme: son

Düzenle

son (belirtme hâli sonu, çoğulu sonlar) -nu

  1. hudut, sınır,
  2. bir şeyin en arkadan gelen bölümü
    Kışın sonu.
    Bu yolun sonu.
  3. (fizyoloji) (mecaz) ölüm
  4. (fizyoloji, jinekoloji) döl eşi

Eş anlamlılarDüzenle

Zıt anlamlılarDüzenle

  • (arkadan gelen): baş

Alt kavramlarDüzenle

DeyimlerDüzenle

Kelime birliktelikleriDüzenle

ÇevirilerDüzenle

Ön adDüzenle

son (karşılaştırma daha son, üstünlük en son)

  1. şimdiki zamana en yakın zamandan beri olan veya bu zamanda yapılmış, olmuş olan
    Gündüzün son ışıklarıyla beraber sanki odadan eşya da çekiliyordu. - P. Safa
  2. en arkada bulunan
    Son vagon.
  3. artık ondan ötesi veya başkası olmayan
    Son atlıkarıncayı Kadırga meydanında birkaç yıl evvel görmüştüm. - H. A. Yücel
  4. olanca
    Son kuvvetiyle: Ya Ali! diye bağırdı. - M. Ş. Esendal

Eş anlamlılarDüzenle

  • (yakın zamandan beri olan veya bu zamanda yapılmış): ahir, biten

Zıt anlamlılarDüzenle

  • (yakın zamandan beri olan veya bu zamanda yapılmış): ilk

ÇevirilerDüzenle

KaynakçaDüzenle

AtasözleriDüzenle

AzericeDüzenle

Düzenle

son

  1. son

FransızcaDüzenle

Düzenle

son

  1. (akustik) ses, seda, ün

GagavuzcaDüzenle

KökenDüzenle

Eski Türkçe song

Ön adDüzenle

son

  1. son

KaynakçaDüzenle

  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki

İngilizceDüzenle

Düzenle

son

  1. (primatlar, aile) oğul, erkek evlat, âdemoğlu

İskoç İngilizcesiDüzenle

Düzenle

son

  1. (primatlar, aile) oğul

İsveççeDüzenle

Düzenle

son

  1. (primatlar, aile) oğul

ÖzbekçeDüzenle

Düzenle

son

  1. (sayılar) sayı

Volapük diliDüzenle

Düzenle

son

  1. (primatlar, aile) oğul

ZazacaDüzenle

Düzenle

son

  1. ant